Müzik tarihinde bazı albümler vardır ki yalnızca hit şarkılar toplamı değildir; baştan sona bir bütünlük, bir karakter ve bir ruh taşır. Foreigner’ın 1981 tarihli efsanevi çalışması 4 tam olarak böyle bir eserdir. İkonik parçalarla örülü bu albüm, grubu şöhret basamaklarında bir üst lige taşımış, dönemin en güçlü rock topluluklarından biri olarak konumlarını perçinlemiştir. Bulaşıcı melodiler, kudretli vokaller ve ustalıkla inşa edilmiş besteler… 4, zamana meydan okuyan marşlar yaratma sanatının adeta ders niteliğinde bir örneğidir.
Albümün ismi dahi manidardır. Çoğu albüm başlığı bir şarkıya atıf yaparken, 4 hem grubun dördüncü stüdyo albümü oluşuna işaret eder hem de kadronun dört kişiye — Lou Gramm, Mick Jones, Rick Wills ve Dennis Elliott — düşmüş olmasını simgeler. Bazen gerçekten de az, çoktur.
Müzikal içerik kusursuza yakın olsa da kapak tasarımı için aynı iddiada bulunmak güç. Özellikle bir önceki albüm Head Games’in tartışmalı kapağının ardından daha sade bir görsel tercih edilmiş olması anlaşılabilir; fakat müziğin görkemiyle kıyaslandığında kapak biraz sönük kalır.
Şarkıların özgün sıralamasıyla dinlenmesi gerektiğine inananlardanım; bonus parçalardan arındırılmış saf hâliyle 4, baştan sona bir “greatest hits” hissi verir.
Night Life açılışı enerjik bir patlamayla yapar. Akılda kalıcı nakaratı, güçlü power chord’ları ve Lou Gramm’in muazzam vokaliyle albümün tonunu daha ilk saniyede belirler.
Juke Box Hero ise o meşhur gitar riff’iyle yalnızca hayranların değil, geniş kitlelerin de hafızasına kazınmıştır. Bas ağırlıklı giriş ve vokalin miks içinde hafif geride başlayıp sonra patlaması, dinleyiciye adeta ders verir: işte kusursuz rock şarkısı budur.
Break It Up temposunu düşük başlatır ama kısa sürede melodik bir rock baladına evrilir. Yumuşak niyetli ama güçlü bir yapı.
Waiting for a Girl Like You belki de tüm zamanların en romantik power baladlarından biridir. Atmosferik klavye dokusu ve kadife gibi vokal… Kelimenin tam anlamıyla büyüleyici.
Luanne, 80’ler rock ruhunu damarına kadar taşır. Yüksek tempo, bulaşıcı gitarlar ve coşkulu vokal… Albüm dışı bir hit olmasa da albümün enerjisini diri tutan temel taşlardan biridir.
Urgent ise başlı başına bir şaheser. Mick Jones’un gitarı ile saksafon pasajlarının dansı, şarkıya benzersiz bir karakter kazandırır. Gramm’in vokali burada zirvededir. Bu parça öylesine güçlüdür ki, insan başka büyük vokallerin de bunu yorumlayabileceğini hayal eder.
I’m Gonna Win, kararlılık ve özgüven aşılayan bir motivasyon marşıdır. Ritim sürükleyici, enerji yüksek.
Woman In Black, grubun en derin ve ruh titreten eserlerinden biridir. Gitar işçiligi olağanüstüdür; ancak asıl büyü, ritmin insanın içine işleyişindedir.
Girl On The Moon, daha hipnotik ve rahat bir hava taşır. Albüm parçası olarak kalmış olsa da vokal ve düzenleme zarafetiyle dikkat çeker.
Don’t Let Go ise albümü güçlü bir kapanışla taçlandırır. Bulaşıcı nakaratı, melodik akışı ve tekrar dinleme isteği uyandıran yapısıyla finali kusursuz kılar.
Baştan sona 4, dinleyiciyi rock marşları ile duygusal baladlar arasında ustaca gezdiren bir yolculuğa çıkarır. Juke Box Hero ve Waiting for a Girl Like You gibi zirve şarkılarla müzik tarihindeki yerini sağlamlaştırmıştır. Bu albümde tek bir zayıf halka yoktur. Gerçek anlamda, her notasıyla başyapıt denmeyi hak eden nadir işlerden biridir.Tabii yine kolleksiyon için olmazssa olmaz bir plak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder